Bazegoen behin basoko animali bat zuhaitzetan zebilana. Bizitza basoan oso gogorra zen, animali beldurgarriak bazirela eta. Katagorriak ez zuen nahi beldurrekin bizi, horregatik mitinak eta panfletoak zabaltzen hasi zen. Horretaz aparte, "urra lan egiten duenarentzat" esaldiarekin eskatzen zuen logika fruitu lehorraren banaketaren momenturako.
Katagorriak baso hobeagoa bihurtzeko lan egiten zuen gogor. Berak ikusten zuen nola urtxintxa gehienek lan debalde egiten zutela egunero ezertarako. Kata-gorriak klase kontzientzia bazuen eta ezberdintasunaren aurka solasten zuen beti basoko legeak hobetzeko. Horrexegatik Pantxoa ta Peiok eskeini zioten gure Kata-gorriari abesti baikor honakoa:
Altzak ez du bihotzik
miércoles, 2 de mayo de 2012
viernes, 20 de abril de 2012
Tupindegiko Roxa Lee
Tupindegiko Roxa Lee Iparraldeko herrixka baten jaioa, gaztaroan Pariserat joan zen jostuna bihurtzeko, baina, Parisen, mundu guztien bezala, txinoak zirela nagusiak oihalen esparruan. Hor zegoen gure Roxatxo orratzari su ta gar, eta behin, egun batean, hortikan agertu zen nagusiaren semea. Biak topatu eta elkar so geratu ziren gazteak. Hainbat txinpartak atera ziren beren begietatik sute txiki bat piztu zela ere .
Nagusiren semeak Ambroxio Lee zuen izena, (Brox Lee lagunentzat) jautxo pijotxo izanez, beti gimnasioetan sartuta zegoela Arte Martzialetan ekin ta ekin. Maitasun erlazioa sendotzeko ezkondu eta ohitura denez aberri askotan, gure Roxatxok senarraren abizena hartu zuen berea bezala. (Ezkongaietan D’aguerreeskegitaazkenpikuan zuen izena, bizkaitar arbasoak ote) Egun hartatik gure neskatxo Tupindegiko Roxa Lee izenekin hasi zer aurkezten mundurat. Bere senarraren laguntzarekin, aise hartu zituen Arte Martzialetako gaiak. Berehala emakumeen arteko borrokalari bikainenetarikoa bihurtu zen gure Roxa Lee.
Eskuinaldean Tupindegiko Roxa Lee Miarrizen, mendiko animali xuhurraren mugimendua egiten, edo txineraz, kata- gorria. Ezkerraldean, Nata Lee, bere koinata círculo de lectoresen saltzaileari atea ixten.
Sarritan jiten zen Tupindegira, bera ama eta aittona ikusteko. Eguerdian etorri eta bazkaltzera geratzen zen. Bi gauza hauei eta bere konbinazioari "Jin eta jan" esaten zaio. Amaren aita oso inportantea zen Roxa Leentzat. Roxak beti esaten zuen aittona zela bere oreka. Roxa Leek aittonari “atta-txi” deritzen zitzaion.
Oihal mundu txikian konpetentzia desegiteko Roxa Leek ongi ikasi zuen ostikoka aritzen. Hor zirela Lee senaremazteak zirt eta zart, egurra ematen (Hasi omen zirela ere zurdindegian)
Gurerat iritsi da Tupindegiko Roxa Lee abestia, bainan abestian esaten dana guztiz gezurre besterik ez da. Esan dizuedana da egiazko istoria osorikan.
Hona hemen abesti ezaguna :
Nagusiren semeak Ambroxio Lee zuen izena, (Brox Lee lagunentzat) jautxo pijotxo izanez, beti gimnasioetan sartuta zegoela Arte Martzialetan ekin ta ekin. Maitasun erlazioa sendotzeko ezkondu eta ohitura denez aberri askotan, gure Roxatxok senarraren abizena hartu zuen berea bezala. (Ezkongaietan D’aguerreeskegitaazkenpikuan zuen izena, bizkaitar arbasoak ote) Egun hartatik gure neskatxo Tupindegiko Roxa Lee izenekin hasi zer aurkezten mundurat. Bere senarraren laguntzarekin, aise hartu zituen Arte Martzialetako gaiak. Berehala emakumeen arteko borrokalari bikainenetarikoa bihurtu zen gure Roxa Lee.
Eskuinaldean Tupindegiko Roxa Lee Miarrizen, mendiko animali xuhurraren mugimendua egiten, edo txineraz, kata- gorria. Ezkerraldean, Nata Lee, bere koinata círculo de lectoresen saltzaileari atea ixten.
Sarritan jiten zen Tupindegira, bera ama eta aittona ikusteko. Eguerdian etorri eta bazkaltzera geratzen zen. Bi gauza hauei eta bere konbinazioari "Jin eta jan" esaten zaio. Amaren aita oso inportantea zen Roxa Leentzat. Roxak beti esaten zuen aittona zela bere oreka. Roxa Leek aittonari “atta-txi” deritzen zitzaion.
Oihal mundu txikian konpetentzia desegiteko Roxa Leek ongi ikasi zuen ostikoka aritzen. Hor zirela Lee senaremazteak zirt eta zart, egurra ematen (Hasi omen zirela ere zurdindegian)
Gurerat iritsi da Tupindegiko Roxa Lee abestia, bainan abestian esaten dana guztiz gezurre besterik ez da. Esan dizuedana da egiazko istoria osorikan.
Hona hemen abesti ezaguna :
miércoles, 4 de abril de 2012
Umore urdinaren marrazkilaria hil da
Atzo irakurri nuen Antonio Mingote hil omen zela. Ba, goian bego. Esan behar da nahiko ongi marrazten zuela eta, horrez gainera intelektual gisa badutela, Espainiako Real Academia de la Lenguan eserleku bat zuela.




Eskualdeko umoregile, erregezalea, Abcen betidanik lanean, La codornicen baita ere, eta han, Franco garaian, umorea soilik aldeko bakarra zela (lojikoa).

Hil da, eta goian bego, bainan hemen "perla" batzuk. Nork esaten du umoreak ez du kolorik?Mongotenak bazuen.


jueves, 15 de marzo de 2012
Guk euskaraz, zuk zergatik ez?
Urkoren abesti zahar eta ospetsu bat: Guk euskaraz. Bizigarria, freskoa eta alaia.
Bertsio ugari izan dira. Trikitixa Kontrairo taldekoen atera zuten bertsio zoragarri bat:
Aurten Xaramela proiektukin Etxen bertsioa dantzatu da, ere:
Eta, azkenean, aurkitu dut abesbatzarako konponketa. Lagun zaharrak:
Urkoren abestia betidanik izan da abesti ederra, alaia eta mezu argi batekin, horrez gainera, Abestu dezagun ozenki!!!
Bertsio ugari izan dira. Trikitixa Kontrairo taldekoen atera zuten bertsio zoragarri bat:
Aurten Xaramela proiektukin Etxen bertsioa dantzatu da, ere:
Eta, azkenean, aurkitu dut abesbatzarako konponketa. Lagun zaharrak:
Urkoren abestia betidanik izan da abesti ederra, alaia eta mezu argi batekin, horrez gainera, Abestu dezagun ozenki!!!
miércoles, 1 de febrero de 2012
Euskararen berri onak
Istoria irabazleak edota indartsuak idazten du. Gure kasuan Espainak egiten duela argi geratzen da. Espaina gobernatzen dutenei oso gutti laketu zaie gure kulturtxo bitxia, hizkuntza paregabea zer esanik ez! Horrez gainera beti idatzi dute beren kontra esanez funtsa gutxigoa dena, herri ezjakinarena dena edo bere literatura berrigia dena.
Noski, ez dakite zein izan zen Larramendi edo Kardaberaz. Larramendiri buruz noizbait post on bat idatzi beharko dut, orain Kardaberazen "Euskararen berri onak" liburuari zertxobait aipatuko dut.
On Agustin Kardaberaz Hernanin sortu zen 1703.eko abenduan. Famili onakoa ikasketak izan zituen eta gaztetik jesuiten konpainian sartu zen. Valladolideko unibertsitatean teologia eta filosofien ikasketetan aritu zen. Apaiza izendatua, Bilbon irakasle bezala egondu zen eta hortik euskalki bizkaitarrean murgildu. Larramendik urte horietan euskarari buruz ideiak sortu zituenez, Kardaberazek ere jaso zituela. Argi ikusi zutela euskarak bere balioa zuela ere.

1744.en urtean Kardaberazek beren lehenbiziko liburua argitaratu zuen euskaraz. Urte batzuk haratago, Carlos III.en erresuman, jesuitei Espainatik at bota zitzaien. Kardaberazi Erromara bidali zioten. Hor "Eusqueraren Berri Onac: eta Ondo Escribitzeko, ondo iracurteko, ta ondo itzeguiteco Erreglac" idatzi zuen 1761.en urtean. Liburu izugarria euskararekiko maitasun osorikan idatzia. Euskalki buruz idazten dela eta ze nolako alfabetoa erabili behar dena ere.

Hasteko esaten du gauz kuriosoa. Arrunta denez espainolek badute aitzaki bat euskararekiko gaizki hartuta, horrez gainera, bainan Kardaberazen liburuan nahiko argi uzten du benetazko istorioa, Tubalena edo bibliarena.
Beren liburuan, hemen irakurri dezakezuela, hasten da esanez Noiz eta nondik edo nola gure euskera onontz etorri zan, nork daki? [...]Txantxetan esan oi da, edo Euskaldunak esan oi dute, Jaungoikoak Paradisuan Adan gure Aitari euskeraz "Adan, non zera?" esan ziola. Euskera Jainkoaren gauza bezala, arako ta edozeñ lekutarako diña bazan, Jaungoikoak ala nai izan balu. Baña gauza ziertoa da, Jaungoikoaren izketa, Paradisuan ta gero ere, hebreoz izandu zala.
Beraz, Kardaberazek nabaritzen omen duela euskara lehendabiziko gizonak erabiltzen zuela txantxetan erraten denez.
Dana dala, antziñatik, orañ bezala, griego ta latiña beti estimatuenak izandu dira. eta, baldin latiñak eta griegoak berak itz. boz edo berba asko euskaratik artuak badituzte, ondo klaru Aita Larramendik erakusten duen bezala, euskera aiekin batean edo lenago zan señalea, eta izkunde lenen edo aurrenekoetatik bat euskara zala.
Beraz, Kardaberazi garbi geratzen dela euskara, Larramendik esan omen zuen bezala, aurrekoa zela eta latina ta grekera badute euskaratik -edo bere familiko hizkuntzaren batetik- hitz batzuk hartutak.
Bainan idazle hauei garrantzia ez zaie ematen. Istoria berriz indartsuak idazten, edo ezabatzen du, eta herri txikiaren altxorrak, badaezpada, aipatu ere ez.
Noski, ez dakite zein izan zen Larramendi edo Kardaberaz. Larramendiri buruz noizbait post on bat idatzi beharko dut, orain Kardaberazen "Euskararen berri onak" liburuari zertxobait aipatuko dut.
On Agustin Kardaberaz Hernanin sortu zen 1703.eko abenduan. Famili onakoa ikasketak izan zituen eta gaztetik jesuiten konpainian sartu zen. Valladolideko unibertsitatean teologia eta filosofien ikasketetan aritu zen. Apaiza izendatua, Bilbon irakasle bezala egondu zen eta hortik euskalki bizkaitarrean murgildu. Larramendik urte horietan euskarari buruz ideiak sortu zituenez, Kardaberazek ere jaso zituela. Argi ikusi zutela euskarak bere balioa zuela ere.

1744.en urtean Kardaberazek beren lehenbiziko liburua argitaratu zuen euskaraz. Urte batzuk haratago, Carlos III.en erresuman, jesuitei Espainatik at bota zitzaien. Kardaberazi Erromara bidali zioten. Hor "Eusqueraren Berri Onac: eta Ondo Escribitzeko, ondo iracurteko, ta ondo itzeguiteco Erreglac" idatzi zuen 1761.en urtean. Liburu izugarria euskararekiko maitasun osorikan idatzia. Euskalki buruz idazten dela eta ze nolako alfabetoa erabili behar dena ere.

Hasteko esaten du gauz kuriosoa. Arrunta denez espainolek badute aitzaki bat euskararekiko gaizki hartuta, horrez gainera, bainan Kardaberazen liburuan nahiko argi uzten du benetazko istorioa, Tubalena edo bibliarena.
Beren liburuan, hemen irakurri dezakezuela, hasten da esanez Noiz eta nondik edo nola gure euskera onontz etorri zan, nork daki? [...]Txantxetan esan oi da, edo Euskaldunak esan oi dute, Jaungoikoak Paradisuan Adan gure Aitari euskeraz "Adan, non zera?" esan ziola. Euskera Jainkoaren gauza bezala, arako ta edozeñ lekutarako diña bazan, Jaungoikoak ala nai izan balu. Baña gauza ziertoa da, Jaungoikoaren izketa, Paradisuan ta gero ere, hebreoz izandu zala.
Beraz, Kardaberazek nabaritzen omen duela euskara lehendabiziko gizonak erabiltzen zuela txantxetan erraten denez.
Dana dala, antziñatik, orañ bezala, griego ta latiña beti estimatuenak izandu dira. eta, baldin latiñak eta griegoak berak itz. boz edo berba asko euskaratik artuak badituzte, ondo klaru Aita Larramendik erakusten duen bezala, euskera aiekin batean edo lenago zan señalea, eta izkunde lenen edo aurrenekoetatik bat euskara zala.
Beraz, Kardaberazi garbi geratzen dela euskara, Larramendik esan omen zuen bezala, aurrekoa zela eta latina ta grekera badute euskaratik -edo bere familiko hizkuntzaren batetik- hitz batzuk hartutak.
Bainan idazle hauei garrantzia ez zaie ematen. Istoria berriz indartsuak idazten, edo ezabatzen du, eta herri txikiaren altxorrak, badaezpada, aipatu ere ez.
lunes, 2 de enero de 2012
Jean Battista Elizanburu, idazlea.
Orain duela gutxi abesti zaharrak entzuten ari nintzela eta hortik bat Solferinoko itsua agertu zen (Nik jarri dizkizuet Enarak taldearen bertsio zaharra). Betidanik txundituta utzi nau abesti horrek. Nola zen posible izatea urrutiko gerla buruz konposatuta baitzen. Etxeko liburu zahar batean agertzen zen letra, partitura eta egilea, bera, Jean Battista Elizanburu, saratarra.
Elizanburu, normalki Elissanburu idatzita agertzen omen dela, Saran, Lapurdin jaio zen 1828.en urtean. Salamankarat abestian bezalaxe, gurasoek Larrensoro apaitzegira bidali zioten. Hor ikasketetan ezagutu zuen Gracien Aldema Zaldubi eta lagun minak izan ziren betirako. Elizanburuk ez zuen bere gogoen artean apaiza bihurzeko asmoa. Apaitzegia utzi eta Frantziako armadan sartu zen. Polliki, polliki ofizialtasuneraino iritsi zen eta kapitaina bezala utzi zituen armak. Napoleon III.aren urteetan Frantzia eta Austria ertean lisker ugari izandu zirela, eta, horrela, seguraski Elizanburu Solferinoko batailan egondu omen zen.
Elizanburu olerkari eta bertsolari gisa agertu da gurera. Beren obren artean nabaritu dezakegu Gazte hiltzera doana edota ikusten duzu goizean. Fama asko izandu ziren gero Euskal Herri osoan. Elizanburu, jada erretiratuta, idazten aritu zela eta sari ugari irabazi zituen d'Abaddietarren eskutik.

Batzuen ustez Elizanburuk idatzi omen zuela lehendabiziko euskarazko eleberria, Piarres Adame deituta. Istori laburra lapurditarrez solastua. Piarres Adame agure mihiarinadun bat da eta Saratik Olhetako bestetara doa, bideko hasieran Pello gatzekin elkartu eta biok hasten dira ibiltzen. Piarresek beren abenturak solasten dizkio eta pasadizo batzuk ere gertatzen zaiela. Amaitugabeko eleberria, ze gure Elizanburu hil omen zela bukatu gabe.
Blog interesgarri -eta erdi hila- batean aurkitu nuen bere hilobiaren erreberentzia.
Hemen dituzue link interesgarri batzuk:
http://meta.gipuzkoakultura.net/browse?type=author&value=Elissanburu,%20Jean%20Baptiste,%20%281828-1891%29&value_lang=es
http://zubitegia.armiarma.com/?i=267
http://ekaitzaldi.blogspot.com/2010/04/jean-baptiste-elizanburu-ikusten-duzu.html
http://www.youtube.com/watch?v=KbKiR3JLw8g
Elizanburu, normalki Elissanburu idatzita agertzen omen dela, Saran, Lapurdin jaio zen 1828.en urtean. Salamankarat abestian bezalaxe, gurasoek Larrensoro apaitzegira bidali zioten. Hor ikasketetan ezagutu zuen Gracien Aldema Zaldubi eta lagun minak izan ziren betirako. Elizanburuk ez zuen bere gogoen artean apaiza bihurzeko asmoa. Apaitzegia utzi eta Frantziako armadan sartu zen. Polliki, polliki ofizialtasuneraino iritsi zen eta kapitaina bezala utzi zituen armak. Napoleon III.aren urteetan Frantzia eta Austria ertean lisker ugari izandu zirela, eta, horrela, seguraski Elizanburu Solferinoko batailan egondu omen zen.
Elizanburu olerkari eta bertsolari gisa agertu da gurera. Beren obren artean nabaritu dezakegu Gazte hiltzera doana edota ikusten duzu goizean. Fama asko izandu ziren gero Euskal Herri osoan. Elizanburu, jada erretiratuta, idazten aritu zela eta sari ugari irabazi zituen d'Abaddietarren eskutik.

Batzuen ustez Elizanburuk idatzi omen zuela lehendabiziko euskarazko eleberria, Piarres Adame deituta. Istori laburra lapurditarrez solastua. Piarres Adame agure mihiarinadun bat da eta Saratik Olhetako bestetara doa, bideko hasieran Pello gatzekin elkartu eta biok hasten dira ibiltzen. Piarresek beren abenturak solasten dizkio eta pasadizo batzuk ere gertatzen zaiela. Amaitugabeko eleberria, ze gure Elizanburu hil omen zela bukatu gabe.
Blog interesgarri -eta erdi hila- batean aurkitu nuen bere hilobiaren erreberentzia.
Hemen dituzue link interesgarri batzuk:
http://meta.gipuzkoakultura.net/browse?type=author&value=Elissanburu,%20Jean%20Baptiste,%20%281828-1891%29&value_lang=es
http://zubitegia.armiarma.com/?i=267
http://ekaitzaldi.blogspot.com/2010/04/jean-baptiste-elizanburu-ikusten-duzu.html
http://www.youtube.com/watch?v=KbKiR3JLw8g
martes, 20 de diciembre de 2011
Laztana (Latzen)
Abesti zahar baino potente bat. Ezin hobekiago esana: Zer den importanteena sexua ala maitasuna?
Abesti zoragarria, laztana:
Abesti zoragarria, laztana:
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

